• HOME
• CLUB
  • บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
  • คณะกรรมการ
  • วัสัยทัศน์
• PLAYER
• NEWS
  • ข่าวสาร
  • ข่าวประชาสัมพันธ์
• STADIUM
• PROGRAM
• CLIPS HILIGHT
• GALLERY
• SHOP
• CONTACT

เรื่อง พอลลีน ภาพ กฤตธี ผ่องเสรี สไตลิสท์ RHOY

            ประโยคข้างต้นไม่ได้กล่าวเกินจริง เพราะทุกวันนี้ชื่อของ “กรุณา ชิดชอบ” ฮ็อตติดลมบน ทั้งรายการโทรทัศน์ นิตยสาร หนังสือพิมพ์ ต่างรุมสัมภาษณ์เธอประหนึ่งซุป’ตาร์เมืองไทย

รักฟุตบอลจริงไรจริง ไม่อิงการเมือง

                “ทีมฟุตบอลบุรีรัมย์เกิดจากความชอบฟุตบอลของดิฉันและคุณเนวินเป็นทุนเดิม เราตั้งใจว่าบั้นปลายชีวิตอยากมีทีมฟุตบอลเป็นของตัวเอง ที่บ้านดิฉันมีฐานะจากกิจการรับเหมาก่อสร้างอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ จึงนำเงินทุนส่วนตัวมาสร้างทีมฟุตบอล บวกกับมีสปอนเซอร์ช่วยสนับสนุน เมื่อเปรียบเทียบกับสโมสรอื่นเขาอาจทำทีมฟุตบอลเพื่อต้องการสร้างฐานเสียงทางการเมือง แต่บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ไม่ใช่ รอบสนามไม่เคยมีข้อความสนับสนุนคุณเนวินหรือดิฉัน ถ้ามีแมทช์ฟุตบอลนัดสำคัญ รัฐมนตรีใหญ่ระดับไหนก็ไม่เชิญ ถ้าคุณจะมาดูก็ต้องซื้อบัตรเหมือนผู้ชมคนอื่น”

ห้าวตัวแม่

                “แต่ไหนแต่ไรเราไม่เคยรู้สึกกลัวเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชาย อาจเพราะเป็นลูกสาวคนโต และทางบ้านทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง จึงต้องไปดูงานกับพ่อตลอด เมื่อมาอยู่กับคุณเนวิน ดิฉันลงสมัคร ส.ส. เวลาหาเสียงต้องลุยทุกที่ เปลี่ยนจากคุณนายสะอาดมาเป็นหญิงห้าว ห้องน้ำข้างทางต้องเข้าได้ จึงไม่ต้องแปลกใจที่ดิฉันไม่เคยกลัวเวลาอยู่ต่อหน้ากองเชียร์หรือนักฟุตบอลทั้งทีม ทั้งแคมป์ฟุตบอลมีผู้หญิงเพียง 2 คน คือดิฉันกับล่าม ซึ่งเธอนอนอยู่ในแคมป์ ส่วนดิฉันจะเดินเข้าออกเป็นประจำ ความที่อายุมากแล้ว เด็กในทีมจึงเรียกว่าแม่ รวมถึงความเป็นคนดุเด็กๆ จะเกรงใจ ใครทำอะไรผิดจะตักเตือนทันที”

ทำเอาฮา-ที่มาของคลิปเด็ดและประโยคแรง

                “แม้นิสัยจะจริงจัง เจ้าระเบียบ แต่ก็มีมุมผ่อนคลายบ้าง ดิฉันชอบฟังเพลง จึงชอบทำคลิปวิดีโอต่างๆ อย่างเช่น คลิปตีก้นนักฟุตบอล พูดตรงๆ ว่า ทำขำๆ ไม่คิดว่าจะฮือฮาขนาดนี้

                “พอดีตอนนั้นมีกระแสถกเถียงเรื่องที่ทีมไม่ยอมไปรับถ้วยรางวัล บอกว่าไม่ให้เกียรติ จึงทำคลิปขึ้นมาเพื่อคลายเครียด ไม่ได้คิดอะไรมากกว่านั้น สำหรับเรื่องตีก้น ดิฉันตีจริง บอกนักฟุตบอลไว้ก่อน ถ้าอยากหาอะไรรองก้นไว้ ก็เชิญ

                “เช่นเดียวกับประโยคเด็ดที่สกรีนไว้ติดหลังเสื้อว่า “กูทำ (เซ็นเซอร์) อะไรก็ผิด” เป็นความคิดของดิฉันเช่นกัน เพราะปีแรกที่ก่อตั้งทีมฟุตบอลทำอะไรก็ผิดทุกอย่าง เช่น กองเชียร์ของทีมฟุตบอลอื่นสามารถยกนิ้วกลาง แต่พอกองเชียร์ของเรายก กลับโดนด่า แม้แต่ป้ายในสนามที่เขียนว่า “กู love บุรีรัมย์” ก็โดนว่าถึงความไม่เหมาะสมเรื่องการใช้ถ้อยคำ จึงคิดว่า น่าจะเขียนอะไรลงหลังเสื้อ เพื่อเป็นการระบายความในใจแต่พักหลังเพลาเรื่องถ้อยคำในสนามลง เพราะมีคนเขียนมาต่อว่าเยอะ โดยเฉพาะเมื่อมีเยาวชนเข้าไปดูในสนาม”

ยันกองเชียร์มาด้วยใจ ไม่ได้รับจ้าง

                “กองเชียร์ของเราถูกตราหน้าว่า เป็นกองเชียร์รับจ้าง ซึ่งดิฉันไม่สนใจ เพราะไม่ใช่เรื่องจริง เวลาทีมของเราไปแข่งฟุตบอลที่กรุงเทพฯ มักจะมีแท็กซี่มาเชียร์อย่างน้อย 30 คัน เขาต้องเสียเวลาเกือบ 6 ชั่วโมงเพื่อมาเชียร์ เพราะฉะนั้นรายได้ของเขาต้องหายไปพอสมควร  นั่นหมายถึงเขามาด้วยใจ แม้แต่ผู้ที่จะมาเป็นผู้นำเชียร์หรือฮาร์ดคอร์ ไม่ใช่ทุกคนจะสามารถเป็นได้ ต้องถูกคัดเลือกก่อน เช่น ต้องตบมือเป็น กระโดดเป็น และสุขภาพดี เพราะต้องยืนอย่างน้อยร่วมร้อยนาที อีกทั้งต้องสละเงินส่วนตัวไปซื้อเสื้อสโมสร ผ้าพันคอ และแตรด้วย ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้ก็ไม่มีสิทธิ์ขึ้นอัฒจันทร์ เพราะฉะนั้นถ้าเขาไม่มีใจก็ไม่ต้องมา เหตุผลที่กองเชียร์เราสามารถเป็นหนึ่งเดียวกันได้ เพราะดิฉันบอกเขาเสมอว่า คุณยืนอยู่ข้างบน พี่ยืนอยู่ข้างล่าง เราสถานะเท่ากัน พี่ไม่ได้อะไรมากกว่าข้างบนข้างบนไม่มีอะไรมากกว่าพี่ เพราะฉะนั้นอย่ากินแรงกัน เราจึงเต็มที่ในทุกการแข่งขัน”

แฟนคลับเยอะกว่านักการเมือง

                “ดิฉันเป็น ส.ส.มากว่า 10 ปี แต่ไม่มีคนรักเท่ากับตอนทำทีมฟุตบอลที่คนทั้งเมืองเรียกว่าป้าหรือไม่ก็แม่ มีคนบอกว่า ขอบคุณนะที่ทำให้คนบุรีรัมย์มีความสุข ขอบคุณนะที่ทำให้คนรู้ว่าจังหวัดบุรีรัมย์อยู่ตรงไหนของประเทศ วันเกิดก็มีคนปอกสับปะรดมาให้ รู้สึกดีมากที่ได้รับความรู้สึกแบบนี้ ผิดกับตอนเป็นนักการเมือง ตอนนี้มีคนรู้จักดิฉันมากขึ้น ไปที่ไหนก็มีแต่คนเข้ามาทัก ขอถ่ายรูปด้วย”

ซูเปอร์มัมของครอบครัว 

                “สำหรับดิฉัน ครอบครัวมาเป็นอันดับหนึ่ง โดยเฉพาะลูกๆ ดิฉันรักและห่วงพวกเขามาก มีช่วงหนึ่งที่กระแสการเมืองแรง ก็ต้องพร่ำสอนเขาตลอดว่า ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่จะตายวันไหน เพราะฉะนั้นลูกต้องอยู่ให้ได้ จึงส่งลูกทั้งสี่คนไปเรียนที่อังกฤษ ดิฉันเลี้ยงเขาแบบบุฟเฟ่ต์ หมายถึงให้อยู่กันได้โดยไม่มีพ่อแม่ ทุกวันนี้รู้สึกหายห่วงไปเปลาะหนึ่ง เพราะลูกๆ ทั้งสี่สามารถดูแลตัวเองได้

                “ก่อนทำทีมฟุตบอล ดิฉันมีความเป็นแม่บ้านสูง ทำงานบ้านได้ทุกอย่าง ทั้งล้างจาน ถูพื้น ล้างห้องน้ำ จัดดอกไม้ ยกเว้นอย่างเดียวคือทำอาหารที่ไม่ถนัด ทุกอย่างในบ้านต้องเป็นระเบียบ แต่พอมาทำทีมฟุตบอล บ้านเริ่มรก(หัวเราะ) แม้เวลาไปช็อปปิ้งก็ยังไม่มี ทั้งที่เคยชอบมาก แต่ทุกวันนี้จะหาถุงใส่ของสักใบยังหาไม่เจอ ต้องเปลี่ยนมาเป็นหาซื้อของทางอินเทอร์เน็ตแทน

                “ตอนนี้ขอไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง เพราะพอใจและมีความสุขกับชีวิตดีแล้ว อายุเราผ่านมาถึงครึ่งร้อย ลูกๆ โอเคแล้ว จากนี้ถ้าอยากทำอะไรก็จะทำ เพราะไม่รู้จะตายวันไหน

                “จะใช้ชีวิตให้ถึงที่สุด” 
 

ที่มา : แพรว นิตยสารรายปักษ์ ปีที่ 33 ฉบับที่ 789_10 กรกฎาคม 2555